Biri vardı, biri yoxdu, bir keçi vardı. Bu keçinin üç balası vardı: Şəngülüm, Şüngülüm, Məngülüm. Keçi ana balalarını çox istəyirdi, onlar da analarının sözündən çıxmırdılar.
Onlar meşənin kənarında, balaca, isti bir evdə yaşayırdılar.
Hər səhər keçi ana otlağa gedirdi ki, balalarına ot, su və süd gətirsin. Gedəndə tapşırırdı:
— Qapını heç kəsə açmayın! Mən qayıdanda bu mahnını oxuyacağam, yalnız onda açarsınız:
Şəngülüm, Şüngülüm, Məngülüm, Açın qapını, mən gəlim! Ağzımda ot gətirmişəm, Buynuzumda su gətirmişəm, Məməmdə süd gətirmişəm.
Kolların arasında gizlənən qurd bu sözləri eşitdi. Keçi uzaqlaşan kimi qapıya gəlib qalın, xırıltılı səslə oxudu:
Şəngülüm, Şüngülüm, Məngülüm, Açın qapını, mən gəlim! Ağzımda ot gətirmişəm, Buynuzumda su gətirmişəm, Məməmdə süd gətirmişəm.
Balalar qulaq asdılar və dedilər: "Sən bizim anamız deyilsən! Anamızın səsi incədir, sənin səsin isə kobuddur." Qapını açmadılar.
Qurd gedib bal yedi, səsini incəltdi. Qayıdıb yenə oxudu. Bu dəfə səsi keçinin səsinə oxşadı. Balalar aldanıb qapını açdılar.
Qurd içəri girib Şəngülümlə Şüngülümü uddu. Məngülüm isə cəld tərpənib təndirə girdi, orada gizləndi. Qurd onu tapa bilmədi və çıxıb getdi.
Axşam keçi ana qayıtdı, mahnısını oxudu. Qapını yalnız Məngülüm açdı, ağlaya-ağlaya hər şeyi anasına danışdı.
Keçi ana qəzəbləndi, düz qurdun evinə getdi. Damına çıxıb ayaqlarını yerə vurdu. Qurdun qazanına torpaq töküldü. Qurd hirslə səsləndi:
— Kimdir damımda tappıldayan, aşıma torpaq tökən?
— Mənəm, mənəm, keçi ana! Şəngülümü kim yeyib? Şüngülümü kim yeyib? Çıxsın mənimlə döyüşə!
Qurd güldü: "Mən yemişəm! Sabah meydanda görüşərik."
Keçi ana bir səhəng süd götürüb dəmirçinin yanına getdi. Dəmirçi südü alıb onun buynuzlarını iti, parlaq etdi.
Qurd da dəmirçiyə gəldi ki, dişlərini itilətsin. Amma əli boş gəlmişdi. Dəmirçi onun pis əməllərindən xəbər tutmuşdu: dişlərini itiləmək əvəzinə hamısını kütləşdirdi.
Səhər tezdən keçi ilə qurd meydanda üz-üzə gəldilər. Qurd kütləşmiş dişləri ilə heç nə edə bilmədi. Keçi ana isə iti buynuzları ilə ona elə vurdu ki, qurdun qarnı yarıldı.
Oradan Şəngülümlə Şüngülüm sağ-salamat atılıb çıxdılar və analarının qucağına qaçdılar!
Keçi ana üç balasını götürüb evə qayıtdı. O gündən balalar qapını tanımadıqları adama heç vaxt açmadılar.
Göydən üç alma düşdü: biri mənim, biri nağılı danışanın, biri də qulaq asanın.